Twórcą metody jest profesor Pavel Kolar, blisko współpracujący z wielkimi mistrzami w dziedzinie rehabilitacji – m.in. z prof. Karel Levit, Vaclav Vojta czy Vladimir Janda.
Metoda stosowana w fizjoterapii niemowląt, dzieci i dorosłych. Polega na ćwiczeniach służących optymalizacji rozłożenia sił wewnętrznych mięśni, mających wpływ na poszczególne odcinki kręgosłupa oraz stawy, które przekładają się na ruch i jego wydajność. DNS opiera się na zasadach kinezjologii rozwojowej i ontogenezy, a ocena pacjenta polega na porównaniu jego wzorców motorycznych z wzorcami prezentowanymi przez zdrowe dziecko.

Zastosowanie metody:
– w pediatrii (porażenie mózgowe, skoliozy, wady postawy, zwichnięcie stawów biodrowych, kręcz karku),
– w zaburzeniach układu ruchu u pacjentów neurologicznych (udary, stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona),
– w leczeniu ortopedycznym (np. schorzenia stawów, choroby zwyrodnieniowe, po wszczepieniu protez stawu biodrowego/kolanowego, w zapaleniu nadkłykcia tzw. łokieć tenisisty),
– w sporcie wyczynowym
DNS to całościowa strategia, oparta na właściwym zrozumieniu neurofizjologicznych zasad odruchowej lokomocji.

Metoda zakłada, że rozwój struktur anatomicznych jest ściśle związany z rozwojem funkcji motorycznych, obejmujących wszystkie układy zmysłowe (wzrok, słuch, układ przedsionkowy, czucie głębokie, obszar twarzowo-czaszkowy). Jeśli jeden mięsień nie działa prawidłowo, zaburzona jest stabilizacja całego ciała, celem jest przywrócenie stabilizacji dzięki odpowiednim ćwiczeniom.

Metoda polega na mobilizacji silnych stron oraz umiejętności dziecka do ponownego nauczenia się utraconych funkcji. Terapeuta wykorzystuje techniki stabilizujące, rozluźniające, przeciwbólowe oraz uczące ruchu i koordynacji. Rehabilitacja metodą PNF przywraca wzorce ruchowe, takie jak: prawidłowe chodzenie, siadanie, wstawania. W terapii stosowane są również ćwiczenia funkcjonalne na materacu jak 0 nauka chodzenia, usprawnianie funkcji wegetatywnych mięśni twarzy, języka (oddychania połykania i artykulacji), które pośrednio przyczyniają się do regulacji pracy autonomicznego układu nerwowego (szczególnie podczas terapii oddechowej oraz oddziaływań w obrębie tułowia i klatki piersiowej).

Wskazania do terapii:
– wady układu kostno-stawowego,
– skolioza nerwowo-mięśniowa,
– zanik mięśni,
– uszkodzenia rdzenia kręgowego lub splotu ramiennego,
– przepuklina oponowo-rdzeniowa,
– mózgowe porażenie dziecięce.

Korzyści z pracy metodą PNF:
– możliwość uzyskania szybkich efektów w terapii z uwagi na bezbolesną i przyjazną dziecku formę pracy wykorzystującą silne odcinki ciała i umiejętności,
– integracja zabiegu z diagnostyką wpływająca na wysoki poziom bezpieczeństwa,
– efektywność i możliwość zastosowania metody na każdym poziomie dysfunkcji,
– niewielkie wymagania sprzętowe i możliwość kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego.

Metoda z wielkim sukcesem wykorzystywana w pediatrii, gdyż jest znakomitą zabawą, dostarczająca dziecku potrzebne bodźce wpływające na prawidłowy rozwój ośrodka układu nerwowego poprzez zmysły (smak, węch, słuch, wzrok, dotyk). W trakcie terapii wykorzystywane są pomoce i sprzęt do stymulacji systemów zmysłowych. SI jest naturalnym procesem neurologicznym, w którym mózg porządkuje dochodzące z otoczenia informacje sensoryczne (postrzega, organizuje, przetwarza i interpretuje), tak aby stały się znaczące i możliwe do wykorzystania w percepcji, postrzeganiu ciała, otoczenia, adekwatnym zachowaniu lub np. procesie uczenia się.

Szczególne możliwe symptomy braku Integracji Sensorycznej w wieku niemowlęcym:
– kłopoty ze snem, karmieniem, piciem tzw. “dziecko trudne, rozregulowane, płaczące”,
– dzieci nad wyraz spokojne lub niespokojne.

Szczególne możliwe symptomy braku Integracji Sensorycznej w wieku przedszkolnym:
– niski rozwój umiejętności motorycznych,
– zaburzenia postawy, motoryki małej, rozwoju mowy,
– problem z koordynacją, niezgrabnością ruchów, społeczno-emocjonalny (przesadny lęk, agresja, wycofanie),
– brak wzrokowej percepcji przestrzeni (dziecko często na coś wpada, potyka się, upada),
– znaczne różnice w stosunku do rówieśników.

Szczególne możliwe symptomy braku Integracji Sensorycznej w wieku szkolnym:
– trudności szkolne (skupienie uwagi, umiejętność zapamiętywania, uczenia się),
– brak pewności siebie oraz umiejętności oddzielenia rzeczy istotnych od nieważnych,
– problemy społeczne,
– moczenie nocne.

Program naturalnej stymulacji neurosensorycznej. Znacząco poprawia zdolności motoryczne, emocjonalne i poznawcze. Jest odpowiedni zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych. Metoda opiera się na unikalnej technologii, która modyfikuje muzykę i głos w celu promowania pobudzenia korowego. Rozpocznij swój program w domu z osobistymi słuchawkowym Tomatis® Infinite, a następnie umów się na wizytę u specjalisty Tomatisa®, aby dopasować trening do swoich potrzeb.

Metoda Ruchu Rozwijającego – Weroniki Sherborne jest połączeniem ruchu wspomagającego ogólny rozwój fizyczny dziecka z doskonaleniem jego umiejętności społecznych. Metoda wykorzystywana jest w pracy z dziećmi niepełnosprawnymi, w tym ze spektrum Autyzmu, ale równie dobrze sprawdza się w profilaktyce. Ćwiczenia stosowane w terapii pozwalają na poznanie własnego ciała, wzrost poczucia wartości, pewności siebie i bezpieczeństwa w otoczeniu oraz wspomagają nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów społecznych. Odpowiedni dobór ćwiczeń i stopniowanie trudności sprzyjają przyswajaniu nowych umiejętności i pewności siebie.

Korzyści z terapii:
– świadomość przestrzeni, działania w niej i własnego ciała,
– rozwój umiejętności interpersonalnych, koncentracji i komunikowania się,
– wzrost poczucia własnej wartości, zaufania do siebie i otoczenia, bezpieczeństwa oraz pewności siebie,
– poczucie wrażliwości i altruizm,
– większa kreatywność.

Bezpieczna technika oparta na wiedzy z anatomii biomechaniki i kinezjologii oddziaływująca na tkanki miękkie i układ kostny dziecka także wcześniaka. Terapia manualna w pediatrii wykorzystuje bezbolesne techniki mięśniowe i powięziowe, które są dopasowywane w zależności od dolegliwości i wieku dziecka.

Metoda łącząca elementy medycyny konwencjonalnej i wschodniej, gdzie nie leczy się objawów choroby lecz szuka przyczyny. Metoda pozwala na osiągnięcie doskonałych rezultatów terapeutycznych przez sensoryczne działanie naklejonego, w odpowiednim miejscu, plastra, który nie tylko poprawia lokalne funkcjonowanie i wpływa na dysfunkcje znajdujące się poza obszarem objawu (np. bólu), ale również mobilizuje organizm do samoleczenia.

W terapii wykorzystywane są plastry k-active tape zbliżone do parametrów właściwości ludzkiej skóry, które aplikuje się po badaniu i ocenie układu mięśniowo-powięziowego pacjenta. Kinesiology Taping nie jest oparty na stosowaniu gotowych szablonów dla poszczególnych schorzeń, lecz wymaga szerokiej wiedzy medycznej i umiejętności fizjoterapeuty.

Korzyści:
– działanie plastra przez 24 godziny na dobę,
– efekty poprawy funkcji są odczuwalne bezpośrednio po naklejeniu i utrzymują się również po jego zdjęciu,
– nie ma przeciwwskazań w aplikacji plastrów przy jednoczesnym stosowaniu innych terapii,
– jest dobrze tolerowany przez pacjentów.