PNF

Metoda PNF

Rehabilitacja metodą PNF jest przyjazna dziecku. Terapeuta pracując z dzieckiem wykorzystuje silne strony oraz umiejętności dziecka do ponownego nauczenia się utraconych funkcji.

Wykorzystując techniki stabilizujące, rozluźniające, przeciwbólowe oraz uczące ruchu i koordynacji, rehabilitacja metodą PNF przywraca wzorce ruchowe, takie jak: prawidłowe chodzenie, siadanie, wstawania.

Metodę PNF stosujemy u dzieci z wadami układu kostno-stawowego, skoliozami nerwowo-mięśniowymi, z zanikiem mięśni, z uszkodzeniem rdzenia kręgowego lub splotu ramiennego, przepukliną oponowo-rdzeniową oraz u dzieci

z mózgowym porażeniem dziecięcym.W terapii PNF, w zależności od potrzeb pacjenta, wykorzystywane są techniki uczące ruchu i koordynacji, stabilizujące, rozluźniające, mobilizujące, przeciwbólowe i inne, typowe dla metody, a także program ćwiczeń funkcjonalnych na materacu, nauka chodzenia, usprawnianie funkcji wegetatywnych (mięśni twarzy, języka oraz funkcji oddychania połykania i artykulacji), a pośrednio dochodzi również do regulacji pracy autonomicznego układu nerwowego, szczególnie podczas terapii oddechowej oraz oddziaływań w obrębie tułowia i klatki piersiowej.

Korzyści z pracy w Koncepcji PNF to :

– metoda przyjazna dla pacjenta – oparta na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji,

– wysoki poziom bezpieczeństwa terapii wynikający z integracji zabiegu z diagnostyką,

– możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji – zabezpieczenie terapią wszelkich funkcji od ruchowych do wegetatywnych,

– wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego,

– niewielki wymagania sprzętowe,

– duża efektywność prowadzonej terapii, wynikająca z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych oddziaływań.

W terapii PNF, w zależności od potrzeb pacjenta, wykorzystywane są techniki uczące ruchu i koordynacji, stabilizujące, rozluźniające, mobilizujące, przeciwbólowe i inne, typowe dla metody, a także program ćwiczeń funkcjonalnych na materacu, nauka chodzenia, usprawnianie funkcji wegetatywnych (mięśni twarzy, języka oraz funkcji oddychania połykania i artykulacji), a pośrednio dochodzi również do regulacji pracy autonomicznego układu nerwowego, szczególnie podczas terapii oddechowej oraz oddziaływań w obrębie tułowia i klatki piersiowej.